Ik bevond me de afgelopen weken in een moeilijke periode. Dat was ook de reden dat ik weinig actief was op Facebook. Toen mijn gemoedstoestand weer wat lichter werd, voelde ik de aandrang om er over te schrijven. Op dat moment nog zonder de intentie om het te delen. Tot ik kort daarna een nieuwsbericht zag op televisie. Het ging over een Brits onderzoek dat laat zien dat jongeren zich ellendig kunnen gaan voelen door sociale media als Facebook en Instagram. Dat begrijp ik. We zetten er bijna alleen maar positieve berichten op. Die perfecte plaatjes kunnen ons onzeker maken. Want vergelijken doet vaak pijn. Als we onszelf vergelijken met mensen die in onze ogen slanker, slimmer of succesvoller zijn dan wij. Met name jongeren voelen die pijn, omdat ze meer twijfelen over hun eigen identiteit en zich in sterke mate spiegelen aan hun omgeving.

Het nieuwsbericht deed me besluiten om wat ik had opgeschreven te delen op Facebook. Om op die manier ook iets van de ruwe randjes van mijn leven te laten zien. Naast het ‘goede’ nieuws dat ik natuurlijk ook graag met jullie deel: mooie boekrecensies, leuke interviews, etc. Het leven is nu eenmaal niet alleen maar leuk. Maar het leuke is: het is goed zoals het is.

Nieuw begin

Ik zweef momenteel ergens tussen het einde (de publicatie van mijn boek) en een nieuw begin. Nog niet wetend wat dat begin is, waar het een begin van zal zijn. Die leegte daar tussenin is soms donker, wanneer ik met een bedrukkend gevoel mijn nieuwe weg probeer te vinden. En soms ook licht, wanneer ik vervuld van liefde kan vertrouwen op de potentie van die leegte: de vrijheid die het in zich draagt, de mogelijkheden die er in verscholen liggen. Ik probeer de schoonheid van die leegte, van het mysterie, te blijven zien. Soms lukt me dat even niet, zoals in de afgelopen weken, als het te donker in mij wordt. Dan stap ik met moeite uit mijn bed ’s ochtends, komt er vrijwel niets uit mijn handen en drukt het leed en de waanzin in de wereld zwaar op mijn gemoed. Ook die duisternis probeer ik te doorleven, hoe onaangenaam die ook is. Want ergens diep van binnen weet ik wel dat ik in essentie licht ben, zoals ieder mens dat is, en dat dit licht vanzelf het donker weer zal oplossen. Maar alleen als ik ook het donker, zwaarte, rommeligheid, verwarring, kan accepteren als onderdeel van mijn leven. Volledige aandacht voor dat wat is, is het begin van de oplossing.

Het is soms een hele uitdaging om daar naar te leven. Want als we kampen met ‘een probleem’, dan willen we het liefst zo snel mogelijk een oplossing vinden. Omdat we ons liever niet in die situatie bevinden. En liever niet de angst of het verdriet of de eenzaamheid willen voelen die het probleem met zich mee brengt. We richten onze aandacht op een mogelijke oplossing en gaan bedenken hoe we onszelf uit die ongewenste situatie kunnen bevrijden. Waarbij we ons ook nog vaak laten leiden door de oplossingen van anderen, in plaats van het antwoord in onszelf te vinden. Maar vinden we op die manier wel een oplossing? Bereiken we op die manier wel de gewenste vrijheid van angst, verdriet of eenzaamheid?

Accepteren

Ik denk dat we niet te hard ons best moeten willen doen. De beste manier om iets op te lossen, is door het niet te willen oplossen. Door de aandacht te richten op het probleem zelf. Door dat wat is (niet vrij zijn) volledig te laten zijn, te onderzoeken, te zien, te begrijpen, kan het als vanzelf oplossen (vrij zijn). Waar we ons tegen verzetten – en dat doen we, anders zouden we geen oplossingen hoeven te bedenken om uit de huidige situatie te komen – dat blijft bestaan. Wat we daarentegen accepteren (niet te verwarren met erin berusten) – de huidige situatie zoals die is – dat zal vanzelf weer oplossen. Maar onze behoefte aan zekerheid maakt dat we liever voor problemen weglopen of ze onderdrukken en denken dat ze daarmee ook weg zijn. Of dat we ons, veelal onbewust, vastklampen aan problemen en ze blijven aantrekken, omdat ze ons een soort van bestaansrecht verlenen. In beide gevallen zullen de problemen niet verdwijnen, maar zullen ze eerder groter dan kleiner worden. Hoe graag we ook een oplossing willen, alleen aandacht en tijd kunnen ons de antwoorden aanreiken. Door iets te (willen) doen om het op te lossen, verspillen we energie. Als er geen conflict, geen scheiding, meer is tussen onszelf en dat wat we ervaren (‘het probleem’), dan is er geen reden om ons zorgen te maken en kan de energie stromen.

Het ervaren van het donker in de tunnel voerde mij uiteindelijk weer naar het licht. Elisabeth Kübler-Ross zei het heel mooi: “Als je de canyons tegen de stormen zou beschermen, zie je later ook de schoonheid van de inkervingen niet!”

Hartelijke groet,

Roelien Dekker